Vandaag stond er weer een fotokuier met Jetske op het programma. Volgens de planning had dat een kuiertje ergens in de kop van Overijssel moeten worden, maar omdat er in huize Jetske nog steeds een virus rondwaart, hebben we die planning maar overboord gegooid. Nadat zuster Jetske – zelf intussen weer helemaal fit – zich thuis van haar verzorgende taken had gekweten, stapte de fotografe Jetske in de auto om een ritje naar Drachten te maken.
Nadat we onder het genot van een paar bakjes dampende koffie en een stuk gevulde speculaas hadden bijgepraat en Jetske mijn nieuwe aanwinst eens goed had bekeken, leek het ons het best om even een kuiertje te maken op de Merskenheide.
De eerste foto’s werden gemaakt bij het vennetje in de zuidwesthoek van het terrein. De laatste dunne ijsresten zorgden weer voor een gebroken spiegeling.
De plas aan de andere kant van het pad bood even een aardig tegenlichtplaatje, toen de zon heel even door het wolkendek probeerde heen te prikken …
Vervolgens hebben we ons op de heide gericht. Daar was het stil … heel stil … Veel meer dan het gekras van een enkele kraai en een paar groepjes overvliegende ganzen hebben we er niet gehoord …
En veel meer dan dat viel er trouwens ook niet te zien. Geen reexebn, geen goudhaantjes, geen andere bijzondere vogeltjes …, niets van dat alles. Er hing slechts een kille grijze sluier over de heide …
In de hoop wat beschutting tegen de koude wind te vinden, hebben we voor het noordelijke pad gekozen. Op het eerste stuk ging het nog wel, daar hadden we de wind in de rug, maar eenmaal aan de noordkant van de heide vonden we het allebei allesbehalve aangenaam. De wind blies de waterkou door alles heen, zodat we halverwege de heide maar weer zijn omgekeerd.
Terug bij het vennetje valt mijn oog op wat ‘kruiend ijs’. Kijk, dat is dan toch wel weer even bijzonder … Dat is wel de moeite waard om nog even voor door de kniexebn te gaan. Je zou bijna zeggen, dat het al echt winter is geweest …
Daarna zijn we linea recta naar de auto gelopen. Met de verwarming op standje ‘zo warm mogelijk’ waren we weer aardig op temperatuur gekomen tegen de tijd dat we weer thuis waren. We hadden onze portie beweging en frisse lucht weer gehad, maar om nu te zeggen dat het een mooie en lekkere laatste gezamenlijk fotokuier van het jaar was … nee …
Desondanks: bedankt voor weer een aantal gezellige en mooie fotokuiers dit jaar, Jetske. En gelukkig: het nakende nieuwe jaar biedt vast weer nieuwe kansen!