Na een paar grijze dagen, waarin de zon elders in het land volop scheen, hadden we hier vandaag ook weer eens een mooie winterdag. Dat kwam wel goed uit, want er stond vandaag weer een kuier met mijn fotomaatje op het programma.

Jetske koos ervoor om weer eens een kijkje te nemen in het Weinterper Skar, en dus verlieten en we daar rond half elf de warme auto om een lekker frisse fotokuier te maken.

Net als in begin januari was de dobbe bedekt met een laagje ijs. Toen had de ijsvloer voldoende draagkracht om voetje voor voetje schuifend de overkant te halen, maar dat zat er nu nog niet in. Desondanks wilde Jetske de dobbe nu toch wel eens vanaf de andere kant bekijken.

Kruip door, sluip door begon ze zich daarom een weg door het bos te banen. Mij restte niets anders dan maar te volgen. Via de gedempte sloot en het deels geplagde land wisten we zonder kleerscheuren de noordwestkant van de dobbe te bereiken. Daar begon Jetske haar tas uit te pakken …

Voor een picknick leek het me nog wat al te fris, maar dat bleek ook niet de bedoeling te zijn. Er moesten lenzen worden gewisseld. Daar heb ik gelukkig geen last van. Hoewel hij na ruim een maand nog altijd niet helemaal aanvoelt als mijn camera, weet ik me intussen steeds beter te redden met mijn nieuwe alles-in-xe9xe9n …

Nadat Jetske de dobbe van alle kanten had gefotografeerd, begonnen we aan de terugweg. Onze poging om langs de westelijke bosrand terug te lopen, en daarna scheef over te steken naar de weg, liep op niets uit. Al snel stond het water tot onze enkels, en toen waren we nog niet eens aangekomen bij de slenk die het terrein doorkruist.

Het eerste ijs ligt er weer, maar van enige draagkracht is nog geen sprake. Maar sterk of niet, Koning Winter heeft hier en daar wel weer prachtige kunstwerkjes gemaakt van het bomijs …

Mede dankzij het feit, dat we er nu ook Friese bodem weer eens mooi weer bij hadden, was het weer een mooie, bijna avontuurlijke en bovenal gezellige gezamenlijke fotokuier.

Bedankt maatje en nogmaals prettig weekend.