Zoals ieder jaar begon de dag van het clubkampioenschap met de traditionele koffie met oranjekoek. Nadat de gebruikelijke plichtplegingen als het openingswoord van de wedstrijdsecretaris en de loting voor de poule-indeling achter de rug waren, barstte de strijd even na tienen los.

Mijn maat Fokke en ik moesten meteen flink aan de bak tegen het doublette van Klaas en Henk. Zoals in het verleden wel vaker het geval is geweest, hadden we ook nu weer moeite om goed in ons spel te komen. Mijn plaatsen was te wisselvallig om lekker te kunnen scoren, en dat was ook het geval met het tireren (het wegschieten van ballen van de tegenstander) van Fokke. Toch wisten we steeds in de buurt van de tegenstanders te blijven.

Het bleef tot het eind een uitermate spannende wedstrijd, waarbij om ieder puntje werd gestreden. Uiteindelijk moesten we na ruim anderhalf uur met 12-13 het onderspit delven. Het was niet te hopen, dat alle partijen zo lang zouden duren, want dit had me meteen al erg veel kracht gekost. Daarom besloten we voorafgaand aan de tweede partij eerst maar eens heel rustig te genieten van een kop koffie en een broodje.

Ook in de tweede partij ging de strijd weer lang gelijk op. Op een 8-8 tussenstand maakten Fokke en ik een paar cruciale fouten, waardoor Wiemer en Tietie de kans kregen om de partij in één werpronde uit te maken. Ze kwamen op elf punten te liggen … ze kwamen op twaalf punten te liggen … en toen verplaatste Tietie met haar laatste boule het butje naar één van onze boules … Het werd geen 8-13, maar 9-8. Van zoveel geluk moet je profiteren, en dat hebben we dan ook gedaan door de wedstrijd in de volgende twee werpronden met 13-8 in ons voordeel te beslissen.

In de derde partij hadden we voor het eerst, en meteen ook voor het laatst een makkie. We wisten Sake en Grieco, de uiteindelijke nummer drie in de eindrangschikking, met een eenvoudige 13-2 zege te verslaan.

In de vierde partij kregen we het weer een stuk moeilijker. Tussen twee werpronden door liet ik Fokke weten, dat ik mijn krachten voelde wegvloeien en dat we zeker tegen Sale en Sievert maar beter op wat kortere afstand konden spelen. Dat bleek een goede keuze te zijn, want ook deze wedstrijd wonnen we uiteindelijk met 13-10, maar het ging wel uiterst moeizaam …

Nu we drie van de vier partijen hadden gewonnen, was een plekje in de finale binnen bereik. Daarvoor moesten we dan nog wel ‘even’ de laatste poulewedstrijd winnen. Dat moest ook kunnen, want Bonne en Gerrit hadden tot dat moment al hun wedstrijden nog verloren, maar juist op zo’n moment onderschatting op de loer ligt.

De waarheid gebiedt me te zeggen, dat we het nodige geluk ook in deze partij weer niet ontbeerden, doordat de tegenstanders een paar kansen voor open doel lieten liggen, maar uiteindelijk wisten we ook deze laatste partij in de poulefase met 13-9 te winnen.

In de finale moesten we het opnemen tegen Joop en Fokke H., de titelverdedigers, die ons vorig jaar uit de finale hadden weten te houden, en die twee jaar geleden in de finale door ons werden verslagen. Tot 8-8 werd ook in deze partij om elk puntje gevochten.

Wat er daarna precies is gebeurd, weet ik eerlijk gezegd niet meer. Ik stond intussen te wankelen op mijn benen en het kostte me steeds meer moeite om me te concentreren op mijn worp. Het enige wat ik me nog kan herinneren, is dat ik op een bepaald moment de kans kreeg om de partij uit te maken, en dat lukte ook fantastisch met een boule, die precies deed wat hij moest doen. Eindstand: 13-8.

Tegen zessen konden we onze bekers en de wisseltroffee in ontvangst nemen. Helemaal op, leeg, en kapot kwam ik een half uurtje later thuis. Tijdens Studio Sport ben ik heerlijk ingedut, en daarna heb ik mijn geteisterde spieren een tijdlang verwend met een heerlijk warm bad.

En vandaag … vandaag ben ik zo stijf als een deur en zo duf als een konijn. En dat zal ook nog wel een paar dagen aanhouden. Fotokuiertjes zitten er de komende dagen even niet in. Maar dat heb ik er allemaal graag voor over! Het geeft me namelijk een uitstekend gevoel, dat Fokke en ik, die binnen de vereniging ook wel bekend staan als het duo Kruk & Krak, een heleboel mensen die veel meer spelen dan wij weer even van onze kwaliteit hebben overtuigd.