Hoewel zo’n 3.000 schaatsers vandaag een door de ijsvereniging Lyts Begjin (Klein Begin) uit Earnewxe2ld georganiseerde tocht hebben gereden in de Jan Durkspolder, staat het winterweer momenteel flink onder druk. Van de voorspelde matige vorst is hier in de afgelopen nacht niets terechtgekomen. Het bleef bij een minimumtemperatuur van -3 graden, en intussen is de temperatuur opgelopen tot 2 graden in de plus en is het miezerig.
Het miezerige weer en krachteloosheid in mijn benen lokken me vandaag niet naar buiten voor een fotokuiertje. Gelukkig heb ik gistermiddag volop kunnen profiteren van het mooie winterweer met een kuier in het Weinterper Skar.
Het gebeurt niet zo vaak dat je de dobbe van alle kanten kunt bekijken. Tot de herinrichting in 2007 was het mogelijk om vrijelijk een kuiertje over de zuid-, oost- en noordkant te maken, maar sindsdien kan dat als gevolg van een veranderde waterhuishouding een groot deel van het jaar alleen nog met lieslaarzen aan. Tenzij er een mooi ijsvloertje ligt natuurlijk …
Het is alleen zo jammer, dat er niet zo vaak zo’n mooi ijsvloertje ligt. De laatste keer dat ik foto’s heb gemaakt op de dobbe in plaats van bij de dobbe, was op 13 december 2002. Maar gistermiddag kon het dan eindelijk weer eens.
Al na enkele voorzichtige stapjes was duidelijk, dat het ijs niet alleen spiegelglad leek, maar dat het dat ook echt was. Omdat ik met vaste grond onder mijn voeten al niet altijd even stevig op mijn benen sta, leek het me wijs om maar wat over de stroevere stukken langs de rand te schuifelen. Ik wilde lijf en leden, en niet te vergeten mijn camera, toch wel graag heel houden …
Heel voorzichtig wist ik de noordkant te bereiken. Nadat ik daar vandaan een paar plaatjes had geschoten van de overkant, waar links van het midden het bankje naast het pad staat, wachtte me een verrassing …
Tussen de dorre bladeren zag ik een kikker. In eerste instantie dacht ik dat hij dood was, maar terwijl ik een paar macrofoto’s van hem maakte, zette hij zich langzaam in beweging. Stapje voor stapje ging hij tergend langzaam richting de bosrand. Nadat ik hem had gefotografeerd, heb ik hem maar voorzichtig op mijn hand gezet om hem een stukje verderop weer neer te zetten op een beschut plekje …
Voorzichtig begon ik aan het vervolg van mijn rondje om de dobbe. En dat ik dat voorzichtig deed, was maar goed ook. Om mijn evenwicht tijdens de afdaling naar het ijs niet te verliezen, hield ik me vast aan een tak. Aan die tak kon ik me nog net weer aan omhoog trekken, toen ik met mijn linkervoet door het ijs heen trapte. Gelukkig had ik mijn hoge, waterdichte schoenen aan, want even schoot mijn voet tot over de enkel in het modderige water.
Gelukkig liep het goed af en vond ik iets verderop een steviger stuk ijs om over te steken naar de westoever van de dobbe. De onderstaande foto is gemaakt vanaf de noordwestelijke kant …
Vanaf de westoever heb ik nog een plaatje geschoten van mijn favoriete bankje aan de overkant …
Na nog een laatste plaatje vanuit de zuidwestelijke hoek, heb ik de oversteek gemaakt naar het bankje. Omdat dat bankje intussen tevoorschijn was gekomen uit de schaduw, kon ik daar zelfs even lekker zitten om een shagje te draaien en even een paar trekjes te doen.
Lang heb ik er niet gezeten, want je moet het met een temperatuur rond het vriespunt tenslotte niet overdrijven, maar het was echt even heel lekker. Tijd om terug te kuieren naar de auto en via een kleine omweg huiswaarts te gaan. Die paar kilometer extra loonden zeker de moeite, want ik had het nieuwe leven in de wei niet graag willen missen …